Je hebt van die vrouwen die zowat verliefd zijn op chocola. Daar ben ik er niet eentje van. Ik hou heel erg van chocola maar mag geen melkchocola meer helaas. Dus eet ik mijn dagelijkse kleine 78% cacao bevattend stukje pure chocolade omdat dat gezond schijnt te zijn. En dat is iets wat ik betalen kan.

Ik ben iemand die totaal verliefd kan worden op tassen. Niet dat ik er veel heb nou ja geen 30 of zo… maar wel die ene waar ik tegenaan liep en dacht jou neem ik absoluut mee!! Voor de wat duurdere werd gespaard of het verjaardagsgeld werd eraan gespendeerd. Geweldig goeie uitgaven aan mooie lederen tassen, praktische Kiplingtassen, soms wat miskopen die meteen weggegeven werden aan de kringloop en de absolute topper mijn Birkin look-a-like in koningshuis oranje heb ik van mijn allerliefste hartsvriendin gekregen voor mijn verjaardag en omdat ik zo’n lieverd ben.

Soms als ik naar een tas op zoek was zat het allemaal in mijn hoofd maar lag het nooit ergens in de winkel. Stad en land ging ik af maar ik liep er niet tegenaan laat staan dat ik erover struikelde. De wanhoop nabij en drama in de ogen kijkend moest ik mijn droom van een tas opgeven. Totdat….. The Closer werd uitgezonden!! Vanaf de allereerste uitzending liep daar ineens Brenda Leigh Johnson met MIJN tas!!! Zelf ben ik helaas The Closer in een veel later stadium gaan volgen en kwam er dan ook te laat achter waar de tas eventueel verkrijgbaar was.

De tas zelf is eigenlijk doodsaai, niks an, geen tierelantijnen, geen opschmuck niets van dat al maar heel simpelweg gruwelijk mooi van eenvoud. Zo intens goed van afmeting en afwerking! Groot genoeg om elegant te zijn maar wel je hele leven in te kunnen herbergen. Hebben moest ik deze! Dat de tas een speciaal voor Kyra Sedgewick’s personage Brenda Leigh Johnson vervaardigd exemplaar was door Maxx New York daar kwam ik zojuist pas achter net zoals dat de tas niet meer wordt gemaakt en verkocht. Ik ben natuurlijk intens verdrietig en zoek koortsachtig Ebay en Marktplaats af helaas zonder resultaat…

Nu ben ik zover dat ik heb bedacht dat deze fantastische tas nooit de enige op deze wereld kan zijn in haar soort. Dat er ergens in Nederland een fijne tassenmaker moet zijn die deze hype toch ook heeft voelen aankomen…. deze most adorable and affordable tas van pvc… Wederom ben ik al bijna de wanhoop nabij en kijk ik drama in de ogen. De tas heeft geweldig lekkere vormen, 38cm breed, 31cm hoog en een bodem van 13cm breed. Grote , stevige tubehengsels zodat ie lekker over je schouder kan! Dus, lieve beauty&fashion bloggers vraag ik bij deze jullie hulp!! Hulp bij de zoektocht naar mijn ultieme Brenda Leigh Johnson tas….

Advertenties

Ergens in de back of my happy mind zit dat zinnetje uit één of ander liedje wat mij niet echt heel erg vrolijker stemt maar ook niet meteen in een droef dal doet belanden.
Het liedje “Solliciteren” van de Janse Bagge Bend uit het jaar prik. Om precies te zijn uit het jaar 1983 want ook toen hadden we een fijne crisis met heel veel werklozen.

Een geheel andere generatie lijkt het wel. Geheel anders beleefd. Gisteren heb ik dat eens even met mijn allerhartigste hartsvriendin zitten overdenken. Wij waren destijds nog middelbare schoolgangertjes en we hadden no worries in the world. Onze wereld bestond uit niet ons best doen op school want waar was dat voor nodig?? Nou ja voor nu, dat ik zelf keihard een baan zoek zonder een echte beroepsopleiding… wel met een megaschat aan werkervaring maar toch. Wij waren de generatie patatjeugd en hadden die frontale kwab zeker nog niet ontwikkeld in ons puberbrein. We hadden geen intenties alleen maar pretenties, we waren gewoon allemaal lekker lui en aan het lanterefanten en we hadden al helemaal geen consequentie inzicht. We vonden onszelf groot genoeg om stiekem sigaretjes te roken en alcohol te drinken. Dat het slecht voor je is dat beseften we later pas. Later was nog zo ver weg en totaal niet belangrijk op dat moment.

Affijn ik puberde lekker door en toen mijn vader merkte dat ik voor de tweede keer in Havo 4 bleef zitten en van school af moest bedacht hij dat ik dan maar moest gaan werken. Ze gezegd zo gedaan en voor de rest geen opleiding dan wel ontwikkeling.
Dat er vreselijk veel werkloosheid heerste en dat er een vette economische crisis was daar merkten wij niets van. Vader was beroepsmilitair, moeder kon geweldig goed met het huishoudgeld omgaan en wij kwamen helemaal niets te kort.
Ik was een jonge goedkope uitzendkracht en raakte via het magazijn van de Renault garage waar ik bouten en schroeven moest tellen verzeild op de administratie omdat ik wel een typdiploma had. Van de smeer naar het inktlint!
En zo hopte ik van de ene administratieve baan naar de andere.

Nu zijn we inmiddels bijna 30 jaar verder en heerst er weer een nog vettere dan vette economische crisis. Er zijn nog veel meer werklozen. Ik ben inmiddels 3 kinderen verder die alledrie in de missing-frontal-lobe fase zitten en ik vertel ze bijna elke week wel hoe moeilijk zaken voor je worden wanneer je niet je best doet op school en je beroepsmatig enigszins ontwikkelt. Met andere woorden hoe een spijt ik als alle haren op mijn hoofd heb dat ik destijds de kans niet heb gepakt door te leren om betere condities voor mijzelf te creëren nu. Dat “later” van toen is mijn nu… het nu van de kids ook. Ik zie nu in dat als ik toen wat had gedaan ik het nu niet zo lastig zou hebben met het vinden van een passende baan. De uitspraak “je kunt het maar één keer goed doen” krijgt veel meer betekenis en ik
deel hem dan ook graag met mijn kinderen. Ze moeten het nú doen en niet later…

Voelden wij als luie, levensgenietende, quasi stoer doende pubers niet wat een crisis met onze ouders deed, de kille waarheid komt
elke dag met de reacties op mijn sollicitaties in beeld. “Helaas past uw profiel niet bij het onze blablabla…” “Onze keus is gevallen op iemand met een passender profiel blablabla…”. Hoe weten die mensen nu dat ik niet met ze match als ze mij niet eens persoonlijk gesproken en gezien hebben???

Dus inderdaad net als in het liedje van de Janse Bagge Bend, “hubste-n-al geschreeve…. viefenzeevetig breeve, dan schrief mar opnuj”!!
Wie schrijft die blijft…. oh dat is mijn openingszin van de laatste sollicitatiebrief naar De Kleine Media
in Schagen… wie weet match ik nu wel!! 🙂

Er zijn veel dingen die ik vanuit mijn buikgevoel doe. Daar luister ik naar als ik beslissingen moet nemen of mensen ontmoet. De dingen die ik deed niet vanuit die doorgaans fijne plek zijn ook bijna catastrofaal te noemen. Niet naar het gevoel in mijn buik geluisterd. Ze hebben deels mijn leven bepaald en ik heb er van geleerd want ik zal nooit meer niet naar mijn buik luisteren.

 

Al jaren doet mijn buik soms erg zeer. Kramp en de daarbij horende sanitaire ellende. Elke keer als ik wat at. Sommige dingen at ik al niet meer omdat ik ze niet lust of omdat ik er pijn in mijn buik van kreeg. Maar ik luisterde verder niet naar mijn buik. Ook niet naar de rest van mijn lijf die toch echt aangaf dat er zaken niet helemaal in orde waren. Galbulten, jeukende huid, moeheid. Vanalles verzin je, te vet gegeten, allergisch voor bepaalde kruiden, zon allergie, verzinmaarikweetnietwat allergie. Maar je denkt er niet aan dat je wel eens een intolerantie voor datgene zou kunnen hebben waar je al je hele bewuste leven van gruwelt. Melk in zijn puurste vorm maar vooral wat daarin zit, lactose, melksuiker.

 

Dat melksuiker ook in zaken wordt gebruikt die je wel lekker vindt daar sta je niet zo bij stil. Melkchocola, koekjes, vleeswaren, snoep, gepaneerd vlees ik kan het zo gek niet bedenken.

Dat de intolerantie genetisch bepaald is verwondert me dan weer niet. De mensen uit Azië zijn niet gewend aan melksuiker of lactose. Mijn ouders kwamen als kind naar Nederland en kregen hier mij en mijn broer. Hier in Nederland zit het in bijna alles en eten ze ook heel anders. Van gewone melk kreeg ik buikpijn. Ik moest als kind een glas warme melk per dag drinken en een bordje bambix eten. Mijn moeders goede en liefdevolle zorgen maar ik gruwelde er van. Nog kan ik geen pannetje melk koken zonder erbij te kokhalzen want dat doet het met mij. Yoghurt, vla, kwark at ik wel en ook yoghurtdrink dronk ik best vaak en wat te denken van de MacDonalds milkshake mango! Ik denk dat ik de Mac maar ga schrijven en vragen of ze niet eens milkshakes van soja kunnen maken…

 

Toen ik van mijn broer hoorde, die precies dezelfde symptomen/klachten heeft, dat hij zich had laten onderzoeken en dat lactose-intolerantie de diagnose was vielen bij mij ook allemaal puzzelstukjes op hun plaats. Die plotselinge uitbraken van rode dikke jeukplekken op mijn voorhoofd en rond mijn mond, mijn hele huid van top tot teen die ik gekkrabte vanwege de jeuk, de so not charming winderigheid, diarrree te pas en te onpas, moeheid tot zowat lusteloosheid, het zuur tot in je keel wat weer erg zeer doet, dikke dippen af en toe pfffff….(nee dat was geen flatulentie).

Nu ben ik alleen maar blij dat mijn buikpijn een oorzaak heeft en dat er aan die oorzaak iets te doen valt! Het betekent even een kleine aanpassing in mijn eetgedrag. Ik zie het niet als ik mag dit niet meer ik mag dat niet meer ik zie het meer als anders eten met als doel geen buikpijn meer, opgewekter en energieker zijn en not in the least geen 55 windjes meer per dag…

Kleine ommezwaai en straks geen pijn meer in mijn buik zodat ik beter kan horen wat ie me echt te zeggen heeft!!

Toen ik afgelopen vrijdag bij mevrouw.yvonne de deur weer uitliep na een leuk en leerzaam bezoekje waarin ik leerde hoe te bloggen, was ik er heilig van overtuigd dat alle opgedane kennis in mijn knappe knar zat. Ik kon aan de slag. Alleen vandaag lijd ik aan een soort van short memory loss denk ik want wat daar allemaal nog duidelijk en helder scheen is nu vaag en troebel.

Ongelooflijk hoe digibeterig een vlot, stressbestendig, proactief, flexibel, geduldig, humoristisch, integer, meedenkend (jaja staat allemaal in mijn cv!!) iemand kan zijn binnen 4 dagen!!! Ik weiger mijzelf als een halve digibeet te zien maar moet toegeven dat niet alles meer zomaar blijft hangen als dat het “vroeger” wel deed.

Ik weet best veel. Dat vinden mijn kinderen soms knap eng. “Vroeger” won ik best vaak met Triviant. Veel gekke feiten wist ik gewoon uit mijn mouw te schudden. En nog! Dus dat ik dit niet kan onthouden vinden mijn kinderen ook knap stom. Ik zelf ook eigenlijk wel…

Aangezien ik graag blog en dat nog grager (is dat een woord??) hier doe zal ik toch moeten uitzoeken hoe zuks ook alweer werkte. Zonder daarbij mevrouw.yvonne weer lastig te vallen natuurlijk. Gewoon zelf net als “vroeger” toen ik drie turven hoog te pas en te onpas riep “kantsewfwew”. Het is een knappe taak heb ik in de gaten. Er verschijnen dingen op mijn scherm die ik me niet kan herinneren en de routing van het hele gebeuren ben ik ook een beetje kwijt.

Laten we aannemen, want aannames doen mensen graag, dat als ik dit post jullie het gewoon kunnen lezen. Nog fijner zou zijn als er mensen op zouden reageren met “gelezen!” of zo…

Dan ga ik proberen te onthouden hoe ik dit kunstje flikte en blog vrolijk verder! 🙂

Welcome to WordPress.com! This is your very first post. Click the Edit link to modify or delete it, or start a new post. If you like, use this post to tell readers why you started this blog and what you plan to do with it.

Happy blogging!